Ik werk als technisch schrijver en informatiearchitect bij een van de vier Overheidsdatacenters. Mijn werk speelt zich af op het snijvlak van techniek en begrijpelijkheid. Ik help buitenstaanders — en ook veel collega’s — te begrijpen wat we doen, wat we leveren en waar we voor staan.
Ik heb geen IT-achtergrond. Dat is soms lastig, maar vaak ook een voordeel. Ik kan me goed verplaatsen in mensen die niet technisch zijn. Tegelijk wil ik wél precies weten waar ik over schrijf. Dus als ik iets moest uitleggen over IaaS, vCloud of ons containerplatform, liet ik me bijpraten — niet door collega’s, maar door AI. Zo kon ik zelf rustig grasduinen in de onderliggende concepten, zonder technische teams te onderbreken. Dat werkte.
In het begin gebruikte ik AI vooral om sneller te herschrijven of samen te vatten. Later ook voor het omzetten van losse gedachten naar een eerste opzet, of om mee te redeneren bij een stuk dat nog niet lekker liep. Wat begon als experiment, werd langzaam onderdeel van mijn manier van werken.
En toen kwam het besef: dit gaat niet meer weg. Sterker nog — dit gaat invloed hebben op wat ik doe voor mijn brood. Als AI dit nu al kan, hoeveel behoefte is er straks nog aan mensen zoals ik?
Dat was even slikken. Want schrijven en uitleggen is wat ik doe. En het vooruitzicht dat daar minder vraag naar komt, raakte me. Niet sentimenteel, maar gewoon zakelijk: als anderen straks denken dat AI het wel ongeveer kan, waar blijft dan mijn rol?
Ik bleef er niet in hangen. Ik besloot erin mee te bewegen. Begrijpen hoe het werkt. Zelf proberen. Niet alleen als gebruiker, maar ook als iemand die het kan uitleggen. Aan collega’s. Aan beleidsmakers. Aan teams die er zelf nog niet aan toegekomen zijn.
Tegelijk zat ik te worstelen met de vraag of dit eigenlijk wel mag. Of het geen valsspelen is om een stuk met hulp van AI te schrijven — ook als je alles zelf hebt bijgeschaafd. Als je dat niet benoemt, voelt het alsof je iets achterhoudt. En als je het wél benoemt, denken mensen misschien dat het niet meer van jou is.
Mijn standpunt is inmiddels helder: dit is geen valsspelen, zolang je kritisch blijft en zelf verantwoordelijkheid neemt voor de inhoud. Ik zie AI als een tool — net als een spellingscontrole, een thesaurus of een goede eindredacteur. Wat eruit komt, is niet bruikbaar zonder de kennis en het oordeel van degene die het toepast.
Daarom ben ik begonnen met AIdoen.nl. Niet omdat ik expert ben, maar omdat ik wil laten zien hoe je ermee kunt werken. Wat wel werkt, wat niet werkt, wat je beter kunt laten. Omdat ik geloof dat we binnen de overheid het meest hebben aan mensen die het niet alleen snappen, maar het doen.
PS – hoe dit stuk is ontstaan
Ik heb deze tekst geschreven met hulp van AI als meelezer en herschrijfhulp. Conceptueel ligt alles bij mij: inhoud, insteek, formulering. Maar ik heb wel gebruikgemaakt van AI om suggesties te krijgen, zinnen scherper te maken en sneller tot de kern te komen. Wat je hierboven leest, is dus 100% mijn verhaal — maar wel mede ontstaan door samen te werken met een hulpmiddel. En precies dát is waar deze site over gaat.